اين يكى از اهداف تشريع جهاد و اذن در مقاتله و جنگ است . در اينكه ميان « * ( صَوامِعُ » وَ « بِيَعٌ » وَ « صَلَواتٌ » وَ « مَساجِدُ ) * » چه تفاوتى است مفسران بيانات گوناگونى دارند ، اما آنچه صحيحتر به نظر مىرسد اين است كه : « صوامع » جمع « صومعه » به معنى مكانى است كه معمولا در بيرون شهرها و دور از جمعيت براى تاركان دنيا و زهاد و عباد ساخته مىشد كه در فارسى به آن « دير » گويند ( بايد توجه داشت صومعه در اصل به معنى بنائى است كه قسمت بالاى آن بهم پيوسته است ، و ظاهرا اشاره به گلدسته‌هاى چهار پهلويى بوده كه راهبان براى صومعه خود درست مىكردند ) . « بيع » جمع « بيعة » به معنى « معبد نصارا » است كه « كنيسه » يا « كليسا » نيز به آن گفته مىشود . « صلوات » جمع « صلاة » به معنى « معبد يهود » است ، و بعضى آن را معرب « صلوثا » مىدانند كه در لغت عبرانى به معنى نماز خانه است . و « مساجد » جمع « مسجد » معبد مسلمين است . بنا بر اين « صوامع » و « بيع » گر چه هر دو متعلق به نصارا است ولى يكى از اين دو نام معبد عمومى است و ديگرى نام مركز تاركان دنيا ، بعضى نيز « بيع » را لفظ مشتركى دانسته‌اند كه هم بر معابد يهود گفته مىشود و هم بر معابد مسيحيان . ضمنا جمله * ( يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّه كَثِيراً ) * ( نام خدا در آن بسيار برده مىشود ) ظاهرا توصيفى است براى خصوص مساجد ، چرا كه مساجد مسلمين با توجه به نمازهاى پنجگانه كه در تمام ايام سال در آن انجام مىگيرد پر رونقترين مراكز عبادت در جهان است ، در حالى كه بسيارى از معابد ديگر تنها يك روز در هفته و يا روزهايى در سال مورد بهره بردارى قرار مىگيرد . و در پايان آيه بار ديگر وعده نصرت الهى را تكرار و تاكيد كرده مىگويد :